|
 شاید همه شما با توجه به اینکه سرو سودایی با اینترنت دارین تصاویری از جشنواره ها و گل و بلبل بازیگران سینما و تلوزیون دیده باشید و اگر هم ندیدید کافیه یه جستجوی کوچک توی گوگل یا بینگ انجام بدید و یا برای مثال به لینک زیر سر بزنید
من نمی خوام توی این مجال کوچک مثل بقیه دوستان اسف بخورم (که البته بسی جای تاسف داره) و یا نتیجه گیری هایی خارج از حوزه تخصص انجام بدم ؛ بنده اینجا تنها می خوام یکی از چند راه حلی که توی این زمینه به ذهنم می رسه رو خدمتتون عرض کنم.
اول. آسیب شناسی به صورت کاملا ام پی تری
شاید کما بیش بعضی از هنر پیشه ها رو بشناسید و شاید هم بعضا خونواده های بعضی شون رو بشناسید . حقیر هم مانند بقیه کما بیش و به دلایل شغلی و حرفه ای با بعضی از ایشان حشر و نشری دارم و بعضا هم بر حسب اتفاق برخوردی با خانواده هاشون داشتم.
باید به جد عرض کنم که شاید قریب به 60 درصد این هنر پیشه ها در ابتدا به این نحو نبودند و طبق گفته خودشون این جو و فضای حاکم بر این عرصه هست که اونها مجبور به انجام بعضی امور غیر دلخواه کرده و بعد هم به این زندگی عادت کرده اند.
دوم. راه حل
ضرب المثلی هست که میگه به جای اینکه خرابی های موریانه رو اصلاح کنید ، لانه موریانه رو به آب ببندید. توجه دارید که منظور بنده بگیر و ببند و اعمال قانون های نانوشته در ممنوع التصویر کردن نیست که البته اینها هم در برخورد های انتهایی و جای خودش موثره. منظور بنده تغییر این فضاست .
می فرمایید کدوم فضا؟!
همون فضایی که جدایی نادر از سیمین رو راهی اسکار کرد . همون فضایی که نسل دختر چادری هنر پیشه رو منقرض کرده (توقعاتم چقدر زیاده ؟! نه؟!) همون فضایی که فیلم و سریال های های فاخر رو با زور به حاشیه می بره و همون فضایی که یک زن مسلمان عاشق اباالفضل رو به قهقرا می بره(امیدوارم متوجه مصداق این یکی شده باشید)
البته یه کور سویی از تغییر این فضا داره به چشم می خوره اما من مطمئنم اگر مدیریت نشه و تلوزیون و ارگانهای دولتی مرتب با صنعت سینما و تلوزیون و تئاتر همچنان به فکر میز خودشون باشن و چه با بی خیالی و چه با سر تسلیم و چه بسا تعظیم فرود آوردن برای این قشر بخوان دست به کسب جایگاه و مقبولیت برای خودشون توی این عرصه باشن باز هم آب سر بالا می بره و قورباغه هفت تیر کش .
اگه عزیزان ازین بحث استقبال کردند که بیشتر در موردش می نویسم.
طبق معمول نظرات تایید نمیشه
تا بعد
یا حق
|
